Wat hebben wij met motorrijden en hoe komt er zomaar opeens een nieuwe motorcamping in Nederland?
Welnu, motorrijden is eenvoudig te verklaren, voor mij (Joop) is het de enig denkbare manier van leven, ik kan gewoon niet zonder. Voor Dia is het gewoon een leuke hobby.
Vroeger ging dat nog simpel, tenminste in 1980 toen ik begon met motorrijden. Voor duizend piek een oude motorfiets gekocht, bij het politiebureau een oefenvergunning halen voor vijf gulden, een blauw L plaatje achterop schroeven en karren maar. Rijlessen nemen en een rijbewijs halen kon nog wel even wachten.
Een paar maanden later had ik een zwaardere motor gekocht, hiermee was ik de trotse eigenaar geworden van inmiddels twee motoren maar nog steeds geen rijbewijs. Na drie rijlessen vond ik dat ik wel eens examen kon gaan doen, zo moeilijk was dat rijden immers niet. De examinator vond dat blijkbaar ook want het rijbewijs was snel verdiend.
Na een aantal vakanties in Europa wilden we wel eens wat verder kijken, tijd voor een tripje naar Amerika. Toen (1991) was er nog niet zo veel georganiseerd, als je iets wilde moest je het zelf maar regelen. Omdat ik altijd wel al eens Harley wilde rijden besloten we die daarginds dan maar te kopen. Oh ja, trouwen scheen daar ook wel te kunnen dus ook dat maar even gedaan. Kijk hier maar even voor het complete reisverslag.
Inmiddels is het 1998 als we besluiten om op zoek te gaan naar een groter huis omdat alle motoren niet meer in de schuur passen en ze van Dia niet in de woonkamer mogen. Het huis wat we dan kopen hoorde oorspronkelijk bij een camping maar die was al apart verkocht, alleen zonder toiletgebouw. Zo kochten wij dus een huis met een toiletgebouw. Doordat er ook nog een redelijk stukje gras bij het huis hoorde waren er opeens mogelijkheden om een motorcamping te beginnen, tenminste als de gemeente mee wilde werken. Dat bleek gelukkig het geval, we kregen toestemming voor kleinschalig kamperen, over een motorcamping hebben we de gemeente maar niets verteld.
Omdat de houten schuur bij het huis op instorten staat besluiten we na een paar jaar om deze maar een handje te helpen, slopen dat ding. Zo ontstaat er in 2001 een mooi nieuw stenen gebouw met op de bovenverdieping een aantal kamertjes voor motorrijders zonder tentje alsmede een kantine zodat je bij slecht weer lekker binnen kunt zitten.
Ook onze verzameling 'kinderen' breidt zich steeds verder uit, zowel blaffende als miauwende exemplaren. Het lijkt wel of er een bordje bij de weg staat voor dakloze zwerfkatten want die weten ons steeds beter te vinden. En honden zoeken ons blijkbaar op in de vakantie. Op een camping in Portugal wil een zwerfhond (Pedro) persé met ons mee, dat we met de motor zijn maakt hem niets uit. Een paar jaar later overkomt ons iets soortgelijks in Italië, daar vinden we een pup (Sasso) van ongeveer acht weken oud, helemaal alleen in het bos. Achterlaten betekent een zekere dood voor het beestje, dus ook deze maar meegenomen op de motor.